Roodvonk is een aandoening die ontstaat als gevolg van een bacteriële infectie. Om precies te zijn, is het de Streptokokken bacterie uit groep A die roodvonk kan veroorzaken. De Streptokokken bacterie is geen onbekende ziektemaker voor mensen, want de bacteriefamilie kan nog diverse andere aandoeningen veroorzaken.

Streptokokken bacteriën zijn veelvoorkomend, maar veroorzaken lang niet altijd een ziekte. Zo wordt bij kinderen de bacterie die roodvonk gedragen door 15-20%, zonder dat zij er ziek van worden. Het grootste gevaar bestaat wanneer de bacterie tot diep in het lichaam weet te komen. Een infectie met de bacterie in de bloedbaan (sepsis) kan zonder behandeling al snel dodelijk zijn.

Andere gevolgen Streptokokken infectie

Streptokokken kan roodvonk veroorzaken, maar ook andere klachten. De volgende ziektes/aandoeningen kunnen optreden als gevolg van een Streptokokken infectie:

  • Krentenbaard
  • Wondroos
  • Cellulitis (huidinfectie)
  • Hersenvliegontsteking
  • Hartontsteking
  • Longontsteking
  • Cariës (gaatjes in tand)
  • Abcesvorming
  • Diverse luchtweginfecties

De rode draad hierbij is dat de bacterie op de één of andere wijze in het lichaam terecht weet te komen. Bij luchtweginfecties gaat het hier vaak om een simpele inademing van de bacteriën, maar bij een hartontsteking liggen er grotere problemen ten grondslag aan de infectie.

De bacterie moet voor een hartontsteking in de bloedbaan terecht zijn gekomen. Dat kan op allerlei wijzen gebeuren: van een open wond tot een operatie die niet steriel is geweest.

Voorkomen en behandelen van bacteriële infectie

Met goede hygiëne is een groot deel van de infecties te voorkomen. Dit houdt in handen wassen, hand voor de mond bij niezen en hoesten, regelmatig schone kleding en het niet delen van bestek.

Ook het immuunsysteem speelt hierbij een rol. Een sterk immuunsysteem zal niet zo maar verslagen worden door de bacterie. Bij een verzwakte gezondheid kan een infectie veel sneller ontstaan, met name in de luchtwegen.

Behandeling en resistentie

De behandeling is vrijwel altijd effectief met antibiotica. Soms duikt er echter een resistente bacterie op. Dit gebeurt doordat mensen vaak de antibioticakuur niet afmaken. Ze voelen zich al beter en stoppen daarom met de antibiotica. Vaak zijn er dan echter nog restjes bacteriën aanwezig die ineens te maken krijgen met lage hoeveelheden antibiotica.

Hierdoor gaan ze niet doodt, maar krijgen ze de mogelijkheid om zich aan te passen op dit medicijn. Vervolgens kan de bacterie zich verspreiden en zijn medicijnen niet langer effectief tegen de bacterie.

Het principe van resistentie is vergelijkbaar met het inenten van mensen, waarbij je bloot wordt gesteld en hele lage concentraties ziektemakers, waar je niet ziek van wordt, maar wel antilichamen tegen produceert.